Nostalgie, bochten en appeltaart

Een aantrekkelijke rit stond gepland voor zondag 26 september: de Kamper(horst)rit. Ondanks dat de lucht nog grijs en grauw aandeed, verzamelden zich tegen half twee de nodige motorrijders met hun trots op twee wielen bij het station van het pittoreske Ermelo. Ik heb niet zo heel goed geteld, maar met een stuk of 16 zit ik waarschijnlijk wel in de buurt. Na vriendschappelijke begroetingen over en weer gingen we van start.

De route leidde ons eerst door Horst, een fijne buurt in het noorden van Ermelo. Bij het voorbijrijden van mijn ouderlijk huis moest ik mezelf wel even bedwingen om niet uitgebreid te gaan claxoneren, maar de gedachte dat dan wellicht de hele groep in de remmen zou gaan om te kijken wat er aan de hand was, weerhield me daarvan. Langs de nieuwbouw van de Drielanden en via de vernieuwde provinciale weg lieten we Harderwijk snel achter ons. Langs Frankrijk ging het binnendoor richting Hierden en Nunspeet.

Daarna was Elburg aan de beurt. Via de leuke kleine haven werden we verder gestuurd naar de weidse landerijen langs het Veluwemeer. Smalle nostalgische landweggetjes en dijkjes met de nodige bochten lagen in het verschiet. Wel uitkijken voor het losse zand en grind wat hier en daar op lastige plekken lag. Via een kleine vergissing op een rotonde met verhoogde rijbaanscheiding kwam Kampen in zicht. Die wegen daar zijn de laatste tijd ook wel erg veranderd door de aanleg van de nieuwe spoorlijn Lelystad-Kampen.

Inmiddels was de zon goed doorgebroken en we konden net buiten Kampen achter de dijk dan ook heerlijk buiten in de zon op een terras zitten. Koffie en appeltaart bleken de favoriete versnaperingen voor die middag. Wel blijkt er binnen onze club nog onduidelijkheid te zijn of er bij een tussenstop één of twee kopjes koffie gedronken moeten worden. Om het zekere voor het onzekere te nemen, werd voor de liefhebbers een tweede ronde gedaan.

Na de tussenstop werd de weg via leuke weggetjes vervolgd via wat plaatsjes die ik niet direct herkende. Nunspeet kwam in zicht en halverwege de weg naar Epe sloegen we rechtsaf naar de Stakenberg. Via Leuvenum en Speuld werd de route beëindigd bij het thuishonk, De Pelikaan… die dicht bleek te zijn. Zonder drankje tot besluit ging eenieder weer zijn eigen weg. Al met al was het een mooie middag: goed motorweer en een mooie motorroute. Uiteraard gaat ook dank naar Herman voor het uitzetten en voorrijden van deze rit. Tot de volgende keer allemaal!

Dit bericht is geplaatst in motor met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie